thumb|250px|Uczniowie szkoły przed budynkiem szkoły powszechnej thumb|250px|Uczniowie w klasie, szkoła powszechna w Garwolinie
Szkoła powszechna – nazwa szkół najniższego szczebla na porozbiorowych ziemiach polskich oraz Polsce przed i w pierwszych latach po II wojnie światowej.
Historia Po odzyskaniu niepodległości w 1918 r. państwo polskie miało bardzo niski poziom szkolnictwa podstawowego. Władze polskie starały się podnieść poziom edukacji społeczeństwa, jednym z pierwszych kroków w tym zakresie było zatwierdzenie dekretu przez Józefa Piłsudskiego, był to Dekret o obowiązku szkolnym (Dz.Pr.P.P. 1919 nr 14, poz. 147). W Polsce zgodnie artykułem 118 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wprowadzono obowiązek szkolny dla dzieci: cyt: „W zakresie szkoły powszechnej nauka jest obowiązkową dla wszystkich obywateli Państwa” (Ustawa z dnia 17 marca 1921 roku, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej). Następna ustawa z dn. 17 lutego 1922 o zakładaniu i utrzymywaniu publicznych szkół powszechnych (Dz.U.R.P. Nr.18 poz 143) określiła założenia reorganizacji szkół ludowych przejętych po zaborcach po odzyskaniu niepodległości przez Polskę.