Według tych przepisów wszystkie dzieci wszystkich warstw społecznych w Polsce od 7 roku życia podlegały 7 letniemu obowiązkowi nauczania powszechnego, według programu ustalonego przez Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego a wszystkie szkoły w Polsce nazywano szkołami powszechnymi. Z uczęszczania do szkoły zwolnione były dzieci chore i kalekie oraz te, które mieszkały dalej niż 3 km od budynku szkoły. Nauka w szkołach powszechnych była bezpłatna. Poziom nauczania w poszczególnych szkołach był bardzo różny, przyczyną takiego stanu był brak dostatecznej liczby lokali przystosowanych do prowadzenia zajęć lekcyjnych oraz brak dostatecznej liczby nauczycieli. Na wsi najczęściej istniały szkoły najniżej zorganizowane 4-klasowe, a w miastach i miasteczkach było znacznie więcej szkół 6- i 7-klasowych niż na wsi. Władze samorządowe i oświatowe stopniowo podnosiły stan organizacyjny szkół. W latach 1928/29 stan edukacji zaczął się polepszać, do szkół uczęszczało już ok. 96% dzieci w wieku szkolnym (7–14 lat). W latach 30. minister Janusz Jędrzejewicz zainicjował reformę szkolnictwa (tzw. Reforma jędrzejewiczowska), która znacznie przyczyniła się do poprawy stanu edukacji w Polsce.