Bezpośredni nadzór nad władzami i nauczycielami szkół powszechnych sprawowali powiatowi inspektorzy szkolni (liczba inspektorów szkolnych 262), wyższą instancją nadzorczą były Kuratoria Okręgów Szkolnych (obejmowały zazwyczaj obszar jednego województwa, a niektóre obejmowały kilka województw), najwyższą instancję sprawującą nadzór nad edukacją w Polsce stanowiło Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (MWRiOP). thumb|Jedna ze stron podręcznika do geografii dla szkół powszechnych (1925)
Od 1929 do 1935 roku nastąpiło pogorszenie sytuacji w szkolnictwie w Polsce, z powodu kryzysu gospodarczego, równocześnie nastąpiło pogorszenie sytuacji materialnej rodzin na wsi i robotniczych w miastach, panowało niedożywienie a czasem nawet głód. Często rodzinom brakowało pieniędzy na zakup książek i zeszytów, to powodowało rezygnację z wysyłania dzieci na lekcje do szkół powszechnych. Kryzys był także powodem gwałtownego spadku dochodów państwa, utrzymanie i poprawa stanu edukacji wymagała zwiększenia wydatków na cele szkolne, jednak wydatki na oświatę spadły z powodu kryzysu, w 1932/33 r. wynosiły już tylko 70,5% stanu z lat 1929/30.