Zmiany te objęły podział szkół szkoły powszechnych na trzy stopnie organizacyjne, skutkiem tego podziału 47% dzieci wiejskich uczęszczało do szkół pierwszego stopnia (dalsza nauka mogła być kontynuowana tylko w szkołach zawodowych). Ukończenie szkoły II stopnia umożliwiało podjęcie nauki w gimnazjum. Szkoła III stopnia miała siedem jednorocznych klas, a jej absolwenci najczęściej nie podejmowali dalszej nauki.
Powszechne nauczanie Najmniejsze ze szkół bywały organizowane w pojedynczych salach lekcyjnych, wspólnych dla wszystkich dzieci niezależnie od wieku, często nauka odbywała się dla klas 1 do 4, natomiast pełny program nauczania realizowano w szkołach siedmioklasowych. Do 1927 roku obowiązek powszechnego kształcenia dzieci nie został zrealizowany, z ogólnej liczby dzieci w Polsce 3500 000, 400 000 dzieci nie uczęszczało do szkół powszechnych. W Polsce w 1927 roku istniało 26 507 szkół powszechnych, jednak w tej liczbie znajdowały się najczęściej szkoły jednoklasowe, dwu- a niektóre czteroklasowe oraz siedmioklasowe. Ogólna liczba uczniów szkół powszechnych w 1927 roku wynosiła 3 100 420, w tym największy udział procentowy kształtował się następująco: 26,76% to szkoły 7 klasowe, 28,30% to szkoły 1 klasowe, 18,65% to szkoły 2 klasowe.