Wraz z rozwojem rynków finansowych stały się one przedmiotem badań naukowych, a na ich podstawie można było podzielić inwestorów na dwie grupy. Są to: inwestorzy fundamentalni, lokujący powierzony kapitał w kontrakty długoterminowe i budujący swoją strategie na dogłębnej analizie rynku, oraz inwestorzy z angielska zwani „białym szumem”, inwestujący w kontrakty krótkoterminowe, chcący w krótkim horyzoncie czasowym uzyskać jak największy procent od powierzonego im kapitału. Wyżej wymieniony model symuluje zachowanie się tych dwóch grup inwestorów na jednym rynku kapitałowym (np. Warsaw Stock Exchange – WSE). Model opracowany przez Ramę Cont i Jeana Bouchuad oparty jest o teorię grafu losowego (zaproponowaną przez Erdősa), gdzie w każdej chwili czasu (symulacja ma zadany horyzont czasowy podzielony zwykle na równe odcinki czasu) ma miejsce połączenie pomiędzy dwoma losowo (według zadanego rozkładu prawdopodobieństwa) wybranym inwestorami, dzięki czemu każdy z nich może sugerować się bądź nie preferencjami sąsiada. W każdej chwili czasu dany inwestor może wyrazić chęć kupna lub sprzedaży danego waloru, bądź też wstrzymać się od jakichkolwiek transakcji. W tym celu definiuje się niezależną zmienną losową która przyjmuje trzy wartości –1, 0 bądź 1.