W kilkanaście lat po zniszczeniu, Andrychów liczył 73 domy i mniej niż 300 osób.
W 1674 pierwsza wzmianka o tutejszym ośrodku tkactwa (klucz andrychowski), tj. wyrobie drelichów.
W 1704 doszło do próby lokacji Andrychowa na prawach miejskich, za przywilejem Augusta II. Z nieznanych przyczyn nie doszło do wydania aktu lokacji.
Do ponownego zniszczenie wioski doszło w 1707 r. podczas walk Augusta II z Karolem XII.
Następny właściciel – Franciszek Czerny-Szwarzenberg, sprowadził tkaczy ze Śląska, Belgii i Saksonii. Początki andrychowskiego tkactwa datuje się na XVI w., jednak sprowadzenie nowych rzemieślników przyspieszyło rozwój tkactwa.
Córka Franciszka Czernego, Salomea wyszła za mąż za Stanisława Ankwicza, wnosząc w posagu andrychowskie dobra. Nowy właściciel podjął starania o lokację miasta. Zanim doszło jednak do wydania aktu lokacji, Andrychów otrzymał szereg instytucji i przywilejów, jak na przykład przywilej królewski na jarmarki z 5 czerwca 1750 r. wydawany w zasadzie wyłącznie miastom. Prawną podstawę urządzenia miasta stanowią dwa przywileje: przywilej królewski z 24 października 1767 r. oraz przywilej Stanisława Ankwicza z 8 maja 1768 r., który wprowadzał w życie postanowienie królewskie. Ankwicz usytuował miasto na terenie części wsi.