Tak więc obok siebie istniały: miasto Andrychów oraz wieś Andrychów.

Po śmierci Stanisława Ankwicza, dobra andrychowskie zostały podzielone pomiędzy jego synów: Józefa – przyszłego targowiczanina oraz Tadeusza – któremu przypadł Andrychów. Na początku XIX w. Andrychów został sprzedany rodzinie hr. Bobrowskich, którzy zostali w formalnymi właścicielami do 1945 roku.

Pod zaborami Latem 1772 r. Andrychów został zajęty przez wojska austriackie – w wyniku zaborów znalazł się na terenie Austrii. Władze austriackie wprowadziły wówczas niemiecką, urzędową nazwę miasta – Andrichau. W 1823 r. Andrychów potwierdza swoje prawa miejskie otrzymując przywilej ck. kancelarii w Wiedniu.

W 1778 r. miasto Andrychów miało 75 domów i liczyło 598 mieszkańców, a wieś Andrychów 319 domów i 2475 mieszkańców. Poważnym czynnikiem hamującym wzrost liczby ludności były epidemie które kilkakrotnie dziesiątkowały miejscową ludność.