Sędziowie polubowni zaprzysięgli, że dokonali rozgraniczenia wsi Lisówki kapituły poznańskiej i Tomic w ramach którego usypano dwa kopce po dwóch stronach rzeki Samicy. Granica biegła od kopcy brzegiem tej rzeki do młynów. Woda w rowie należała do kapituły; dalej granica biegła wzdłuż Starej Samicy aż do wzgórza. Za wzgórzem ziemia nalezała do księży, a jezioro Tomickie oraz błoto do Tomickiego. W 1420 sędziowie zatwierdzili granice między Lisówkami a Tomicami potwierdzając Mikołajowi Tomickiemu posiadanie ziemi wzdłuż rowu z wodą, który został przekopany pomiędzy Tomicami a Lisówkami. Rów ten należał do kapituły katedry poznańskiej, a Tomicki nie powinien przeszkadzać w usuwaniu ziemi z rowu. Zachowały się wzmianki o Nadolnym Młynie (oryg. „molendinum inferior alias Nadolny Młyn”) i kopcach w Lisówkach. W 1444 nastąpiło rozgraniczenie wsi kapituły katedry poznańskiej Lisówki i Skrzynek oraz Tomic należących do Mikołaja Tomickiego. Odnotowano kopce narożne pomiędzy Lisówkami a Tomicami. Rzeką Samicą płynęła woda do młynów kapitulnych w Lisówkach, do pierwszego młyna kapituły woda płynęła rowem. Kapituła miała prawo naprawiać ten młyn oraz groblę oraz podwyższać ją. Kapituła mogła także zasypać starą rzekę Samicę, a wodę skierować do swych młynów. Rzeka Samica miała należeć do kapituły, a brzeg do Mikołaja Tomickiego.