W efekcie proces decyzyjny uległ większej międzyrządowej kontroli, a dynamika integracji europejskiej została istotnie spowolniona.

Znaczenie i konsekwencje W praktyce stosowania kompromisu luksemburskiego przeważyła interpretacja forsowana przez Francję, zgodnie z którą każde państwo członkowskie mogło skutecznie sprzeciwić się przyjęciu decyzji, powołując się na ochronę swoich interesów narodowych. W rezultacie mechanizm głosowania większością kwalifikowaną był przez wiele lat ograniczony, prowadząc w latach 1966–1985 do sytuacji, w której większość decyzji była podejmowana konsensualnie, a wyjątki dotyczyły głównie kwestii budżetowych.

Kompromis luksemburski przyczynił się do spowolnienia procesu integracji europejskiej, gdyż umożliwiał blokowanie inicjatyw wymagających decyzji Rady Ministrów. Jego znaczenie zaczęło maleć dopiero w latach 80. XX wieku, wraz z dążeniem do zwiększenia efektywności podejmowania decyzji w ramach wspólnot europejskich, co znalazło odzwierciedlenie m.in. w postanowieniach jednolitego aktu europejskiego z 1986 roku.