Krytycy tekstu nie przyznają Peszitcie tej roli, co innym starożytnym przekładom Starego Testamentu. Ocena ta wynika stąd, że na tekst Peszitty oddziałała Septuaginta.
Nowy Testament thumb|Lekcjonarz syryjski z XVII wieku Nowy Testament przełożono znacznie później. Nie był to całkowicie nowy przekład, a rewizja przekładów starosyryjskich. Prawdopodobnie pochodzi od Diatessaronu Tacjana (koniec II w. n.e.), który miał ogromny wpływ na całe syryjskie chrześcijaństwo aż do V w. Ten znaczący wpływ jest widoczny m.in. w tzw. wersji Vetus Syra – przekładzie 4 Ewangelii z III w. na język syryjski (zachowanym w dwóch rękopisach z V w.). Oprócz tekstu Tacjana istniały najprawdopodobniej jeszcze inne wczesne próby przekładu Ewangelii na język syryjski. Peszitta powstała w V w. i z zamierzenia miała przybliżyć powyższe wcześniejsze przekłady do oryginału greckiego.
Według Burkitta język grecki bardzo się różnił od syryjskiego i tłumaczowi Ewangelii było łatwiej oddać oryginalny sens tekstu, niż wyrazić greckie idiomy w języku syryjskim.
Nowy Testament Peszitty stanowiony był pierwotnie przez 22 księgi. Cztery krótkie listy powszechne (2 Piotra, 2 Jana, 3 Jana, Judy) oraz Apokalipsa dodane zostały dopiero w VIII wieku.