Na początku lat 80. XX wieku dyrektorem została etnografka ze szkoły krakowskiej Grażyna Herzig-Wolska. Skupiono się na ochronie znikającego w zastraszającym tempie tradycyjnego budownictwa. Podjęto badania terenowe i dokonano typowań zagród do przeniesienia, myślano o pozyskaniu nowych terenów i opracowano plany zagospodarowania przestrzennego. W połowie lat 80. XX wieku w strukturę muzeum włączono mały skansen w Sidzinie. Zaplanowano, że ma on mieć strukturę przestrzenną wsi w północno-zachodniej części terenów przylegających do istniejącej ekspozycji parkowej. Na terenie leżącym w rozwidleniu dwóch potoków utworzono zarys łańcuchówki rozproszonej.
W pracach wspierało zespół skansenowskich muzealników Towarzystwo Przyjaciół Orawy, którego członkowie, m.in. prof. Ryszard Kantor, dr hab. Tadeusza Trajdos i ks. Władysław Pilarczyk publikowali artykuły o pracy muzeum.