anomaliach dolnego odcinka kręgosłupa lędźwiowego w artropatiach Skoliozy towarzyszące chorobom układowym w chorobie Marfana w chorobie Ehlersa-Danlosa w artrogrypozie we wrodzonej łamliwości kości w chorobie Morquio w postępującym kostniejącym zapaleniu mięśni Skoliozy jatrogenne po naświetlaniach i oparzeniach klatki piersiowej po zabiegach operacyjnych
Diagnostyka Pierwszoplanowe znaczenie w diagnostyce skolioz ma badanie radiologiczne. Określa ono: stopień skrzywienia kręgosłupa, rotację, torsję oraz sklinowacenie; obecność innych nieprawidłowości kości, szczególnie klatki piersiowej i miednicy; dynamikę procesu skrzywienia; rokowanie na podstawie testu Rissera oraz oznaczania wieku szkieletowego; podstawy planowania rodzaju i rozległości zabiegów operacyjnych. W diagnostyce skolioz stosuje się też metody komputerowe. Są one precyzyjne i nieinwazyjne, jednak najczęściej pozwalają ocenić tylko zewnętrzne objawy wady postawy. Do metod tych zalicza się: Technikę Moira – oparta jest na zjawisku interferencji fal świetlnych i polega na wykorzystaniu załamywania się wiązki światła, do czego służy raster. Uzyskany obraz obiektu z tzw. prążkami mory (plecy badanej osoby) odbierany jest przez specjalny układ optyczny z kamerą.