Sandino wystosowywał telegramy ostrzegawcze do prezydenta w celu uwidocznienia mu niebezpieczeństwa postaci Somozy. Sandino poinformował Sacasę o postępowaniu Gwardii i przestrzegał go, że Somoza w niedługim czasie zdolny jest do przeprowadzenia puczu. Niespełna w osiem miesięcy po objęciu przez Sacasę urzędu prezydenckiego w stolicy doszło do serii eksplozji, które wywołały znaczne poruszenie w rządzie Nikaragui. W obawie przed następnymi atakami nieznanego całkowicie sprawcy Sacasa ogłosił stan wyjątkowy, m.in. umieszczając w więzieniu oficerów wojskowych wywodzących się z Partii Konserwatywnej, co gorliwie zaaprobował Somoza, będący jej zagorzałym wrogiem. Dopóki stan wyjątkowy trwał, Gwardia Narodowa de facto sprawowała kontrolę nad całym krajem. Somoza nie zdecydował się wykorzystać tego w celu obalenia rządu, lecz usiłował udowodnić, że Sandino dążył do przeprowadzenia zamachu stanu. Na poparcie oskarżeń, sprezentował odnalezioną przez Gwardię całą broń nieprzekazaną w ramach traktatu pokojowego. Sandino z kolei zarzucił Gwardii jej niezgodność z konstytucją i fakt utworzenia jej przez Stany Zjednoczone. Raz jeszcze Sacasa postanowił w sposób bezkrwawy rozwiązać konflikt i przysiągł przekazanie kontroli polityczno-militarnej nad północnonikaraguańskimi prowincjami sandinistowskiemu generałowi Horace Portocarrero.