Pewnym wyjątkiem były lata 1980–1981, kiedy ruch, legalnie wtedy działającej „Solidarności” bardzo mocno nawiązywał do tradycji niepodległościowych, przywracając w tym czasie w szerszej skali społecznej Święto Niepodległości.
W latach 80. XX w. delegacja władz państwowych w dniu Święta Niepodległości składała wieniec przed Grobem Nieznanego Żołnierza. Niezależnie od władz środowiska opozycyjne w kolejnych latach organizowały własne obchody.
Święto Niepodległości obchodzone 11 listopada zostało przywrócone przez Sejm PRL ustawą z 15 lutego 1989 pod nazwą „Narodowe Święto Niepodległości”. Jednocześnie nie zniesiono obowiązującego dotychczas Narodowego Święta Odrodzenia Polski obchodzonego 22 lipca. W rezultacie, rok 1989 był wyjątkowy, ponieważ kalendarz państwowy zawierał oficjalnie dwa święta, z których każde symbolizowało „niepodległość” widzianą z innej perspektywy. Dopiero ustawa z 6 kwietnia 1990 roku ostatecznie zlikwidowała Narodowe Święto Odrodzenia Polski, czyniąc 11 listopada jedynym i oficjalnym dniem niepodległości Polski.