Nowy minister został przyjęty niechętnie, a jego decyzje były często przez urzędników podważane. Jako szef resortu zakazał używania w pracy ministerstwa „wyrażeń przejętych z języków biurokracji austriackiej, niemieckiej i rosyjskiej, zupełnie obcych duchowi języka polskiego i niezrozumiałych dla wszystkich”. Karpiński za jedyny realny sposób szybkiego zaspokojenia potrzeb skarbu uznał dalszy druk pieniądza, w związku z czym ustawą z 30 maja 1919 r. uzyskał upoważnienie dla PKKP do wyemitowania kolejnych 500 min marek polskich. Podczas pracy ministerialnej zajmował się w trakcie pełnienia urzędu przede wszystkim sprawami walutowymi. Minister przedstawił w sejmie nieuchwalone ostatecznie propozycje ustaw o statucie Banku Polskiego, wymianie znaków pieniężnych, a także organizacji władz skarbowych. Równocześnie zapowiadał, iż wymiana powinna nastąpić według relacji 1 złoty = 1 marka. Expose sejmowe Karpiński wygłosił dopiero 15 lipca 1919 r., czyli zaledwie kilkanaście dni przed dymisją. Podkreślił w nim trudności napotykane w pracach nad przygotowaniem planu gospodarki skarbowej na 1919 r. Do przeszkód zaliczył: brak ustalonych granic, toczące się walki zbrojne, zniszczenia wojenne i unieruchomienie dużej części potencjału gospodarczego państwa.