Okres pełnienia przez Karpińskiego funkcji ministra skarbu nie przyniósł widocznych osiągnięć w zakresie budowy własnego systemu podatkowego, lecz podjął działania na rzecz jego wciąż oczekiwanego ujednolicenia. Do prac nad tymi rozwiązaniami powołał w Ministerstwie Skarbu dyrektora Wacława Dzierzgowskiego, który zajął się przygotowywaniem nowych projektów podatkowych. Znalazł się wśród nich zdecydowanie najważniejszy projekt ustawy o podatku dochodowym, akty dotyczące podatku gruntowego, przemysłowego, hipotecznego, mieszkaniowego i dochodowego od kapitałów pieniężnych, zaś do sejmu skierowany został projekt ustawy o podatku spadkowym. Prace podjęte za Karpińskiego stały się podstawą zmian w systemie podatkowym wprowadzanych w 1920 r. przez późniejszego ministra skarbu Władysława Grabskiego. Znamienne było podejście ministra do danin publicznych monopoli skarbowych, które w 1919 r. przyniosły budżetowi ok. 30% ogółu wpływów. Mimo że nie był zwolennikiem tej formuły opodatkowania i nie poparł wniosku większości sejmowej domagającej się przygotowania projektu wprowadzenia monopolu tytoniowego, stał na stanowisku utrzymania i rozszerzenia na terytorium całego państwa monopolu sprzedaży spirytusu oraz cukru.