Jest to jednak pogląd mylny, gdyż Kotwicz był w tej materii dość sceptyczny (przywiązywał do niej zresztą małą wagę) i jako pierwszy uczony w świecie sugerował raczej istnienie ongiś ścisłej ligi językowej obejmującej trzy rodziny: turkijską, mongolską i tunguzo-mandżurską (o czym pisał expressis verbis na s. 313–314 w swoich Studiach nad językami ałtajskimi, zob. niżej).
Kotwicz wydał w 1940 w Wilnie również Gramatykę języka litewskiego w zarysie.
Obecnie rękopisy i inne pozostałości po Kotwiczu przechowywane są w Archiwum Nauki PAN i PAU w Krakowie.
Zmarł 3 października 1944 w Czarnym Borze pod Wilnem. Pochowany został obok żony na wileńskim Cmentarzu na Rossie.
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1936) „za zasługi na polu pracy naukowej”. Brązowy Medal za Długoletnią Służbę (1938) Order św. Stanisława II kl. (Imperium Rosyjskie, 1904) Order św. Anny III kl. (Imperium Rosyjskie, 1901) Order św. Włodzimierza IV kl. (Imperium Rosyjskie) Medal 300 lat domu Romanowów (Imperium Rosyjskie, 1913)