Religijność można traktować jako złożoną strukturę (sądy, przekonania, przeżycia, stany emocjonalne, predyspozycje do zachowań, same zachowania). W zależności od stopnia identyfikacji podmiotu z daną religią, religijność jest w różnym stopniu wkomponowana w osobowość. Psychologowie religii wyróżniają wiele typów religijności, nazywając je także wymiarami lub orientacjami. Przykłady: podział na religijność autorytarną i humanistyczną (Fromm), wewnętrzną (dojrzałą) i zewnętrzną (niedojrzałą) (Allport).
Psychologiczne źródła religijności instynkt religijny – doszukiwanie się skłonności i predyspozycji do religii, które spontanicznie stać się mogą instynktownym przeczuciem i pełnym tęsknoty podążaniem za instynktem religijnym, które uspokoją się, gdy znajdzie się swój cel, wyjaśni samego siebie; wrodzona zdolność kontaktowania się z tym, co boskie, pragnienie przeżywania czegoś innego od zwykłej codzienności, tajemnicy, „czegoś całkiem innego”, doświadczenie numinotyczne, świętości (Rudolf Otto). Łączy ono dwa komplementarne aspekty: mysterium tremendum – lęk przed czymś co jest nieznane, mysterium fascinans – zachwyt Bogiem i pięknem np.