Bracia Wright w późniejszym czasie stwierdzili, że plany Ottona i Gustava były przez blisko dwie dekady najlepszymi, jakie zostały opracowane. Technika Lilienthalów („Od kroku do skoku, od skoku do lotu”) umożliwiła im ostatecznie udany lot szybowcowy. W Towarzystwie dla Wspierania Podróży Lotniczych (), którego członkami od 1886 byli bracia, objaśniali oni następujące swoje postępowanie: „nie ma nic bardziej przyśpieszającego działanie niż jednoczesna praca teoretyczna połączona z chęcią budowania maszyn latających. Z zasięgania rad oraz prób bez celu nie wynika nic dla sztuki lotniczej. Przejście pomiędzy teorią i praktyką powinno być w pełni zaplanowane oraz stopniowe”.
Próby Z chwilą publikacji swojej książki Otto Lilienthal postrzegał swoje teoretyczne fundamenty za wystarczające, aby przejść do praktycznych prób latania. W ich przeprowadzaniu Gustav Lilienthal nie brał udziału. Z tego powodu pierwszy lot człowieka jest przypisywany tylko Ottonowi, nawet jeśli jego brat brał udział w ich przygotowaniu. Do prób lotniczych Lilienthal wykorzystywał materiał z wełny (tzw. Schirting) naciągnięty na obramowania z drewna wierzbowego o rozpiętości od 6 do 10 metrów. Wysokość zbudowanych wtedy skrzydeł wynosiła 2,5 metra. Rozpięty na nich materiał miał ok. 14 m² powierzchni nośnej.