Tytus Filipowicz (ur. 21 listopada 1873 w Warszawie, zm. 13 lipca 1953 w Londynie) – polski działacz polityczny, dyplomata, publicysta. Przed I wojną światową jeden z przywódców Polskiej Partii Socjalistycznej. Jako kierownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych 16 listopada 1918 r. podpisał depeszę notyfikującą powstanie państwa polskiego. Chargé d’affaires w RFSRR (1921), poseł i następnie ambasador RP w Stanach Zjednoczonych (1929–1932).
Członek loży wolnomularskiej w Warszawie w czasach II RzeczypospolitejLudwik Hass, Ambicje, rachuby, rzeczywistość. Wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905–1928, Warszawa 1984, s. 232., założyciel Unii Narodowo-Państwowej w 1922 rokuDeklaracja programowa. [Inc.:] Polska jako naród ani na chwilę nie przestawała istnieć [...] : 28 czerwca 1922 r. / [Unia Narodowo-Państwowa].
Życiorys Był synem , lekarza i botanika, i Zofii z Samborskich. Wychowywał się pod wpływem Tytusa Chałubińskiego, krewnego ze strony matki, w którego domu zaprzyjaźnił się z młodym Ignacym Paderewskim. Z inspiracji wuja, przemysłowca Alfonsa Surzyckiego, podjął w 1893 r. naukę w szkole sztygarów w Dąbrowie Górniczej. Po jej ukończeniu pracował jako sztygar w kopalni „Flora”.