Początkowo związany z Socjaldemokracją Królestwa Polskiego na terenie Zagłębia Dąbrowskiego, przeszedł wkrótce do Polskiej Partii Socjalistycznej. W 1897 r. założył drugie po „Robotniku” nielegalne socjalistyczne pismo „Górnik” i został jego redaktorem. Kierował Dąbrowskim Komitetem Robotniczym. Aresztowany przez żandarmerię carską na początku 1898 r. zbiegł i po dwóch tygodniach wyjechał do Londynu. Propagował tam idee niepodległościowe w socjalistycznym czasopiśmie „Przedświt”, redagowanym przez Leona Wasilewskiego i ukończył Szkołę Nauk PolitycznychZofia Nałkowska, „Dzienniki 1930–1939”, Czytelnik, Warszawa 1988 , s. 148. W PPS współpracował blisko z Józefem Piłsudskim. Razem z Piłsudskim udał się w 1904 r. do Japonii w celu pozyskania tamtejszych władz dla sprawy polskiej. W latach 1907–1914 działał w PPS Frakcji Rewolucyjnej. Przed I wojną światową stał się jednym z przywódców PPS. W 1915 r. został oddelegowany do prowadzenia w Warszawie tajnego biura Prezydium i Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego przy przedstawicielu austro-węgierskiego w Warszawie, płk. Josefie von Paiciu. Aresztowanie Filipowicza przez okupacyjne władze niemieckie 20 maja 1916 r. wywołało kryzys w stosunkach austro-niemieckich z powodu ujawnienia związków biura z c.k. administracją. Na początku 1917 r.