Władimir Toporow i Wiaczesław Iwanow komentują, że etymologia ta jest “niepodważalna”, rozumiejąc jej imię jako ‘Mokra’. Pierwszym, który wysunął taką etymologię, był Vatroslav Jagić, który uważał, że teonim był tłumaczeniem lub również amplifikacją greckiego słowa malakija, a zatem Mokosz była fikcją literacką. Toporow, Iwanow i Max Vasmer uważają stanowisko Jagicia za fałszywe.
Michał Łuczyński uważa, że teonim mógł pojawić się dopiero po III w. n.e. ze względu na występującą w nim dźwięk [š], który powstała w językach słowiańskich w ramach pierwszej palatalizacji. Imię bogini wywodzi od niezachowanego rzeczownika *mokošь o znaczeniu ‘ktoś/coś mokrego’, ponieważ przyrostek *-ošь tworzy nazwy nosicieli cech, a ten rzeczownik wywodzi dokładnie od v-tematycznego *moky ( *mokъve) ‘mokre miejsce, błoto’ ( pol. mokwa, ukr. ) i porównuje imię Mokosz do innych imion zakończonych na -osz wywodzących się od v-tematycznych słów o znaczeniu topograficznym, np. stpol. Bagosz (< ), Narosz (< *nary). W związku z tą etymologią uznaje Mokosz za boginię “pluwialną o cechach uranicznych”. Podobnie rozumie teonim jako wywodzący się od słowa oznaczającego ‘wilgotne, bagniste miejsce’. Łuczyński, Toporow i Iwanow uważają, że teonim Mokosz jest jedynie późniejszym epitetem zastępującym pierwotne nieznane imię bóstwa.