Po ukończeniu Szkoły Podchorążych przy 81. pułku piechoty w Grodnie otrzymał stopień sierżanta podchorążego, a w 1936 r. mianowano go na stopień podporucznika rezerwy ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 r. i 1521. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
Wziął udział w kampanii wrześniowej jako dowódca plutonu, następnie kompanii 81. pułku piechoty. Po rozbrojeniu przez wojska radzieckie 29 września 1939 r. wrócił do Warszawy. W trudnych warunkach okupacji niemieckiej kontynuował badania wraz z prof. Cz. Białobrzeskim. W 1940 r. został aresztowany podczas ulicznej łapanki i przez trzy miesiące był więźniem obozu koncentracyjnego Auschwitz, z którego został wykupiony. Po uwolnieniu pracował w Zakładzie Pomiarów Fizycznych w Warszawie (do września 1943). Później był kierownikiem sklepu żelaznego, w latach 1943–1944 prowadził tajne wykłady z fizyki medycznej, opracował skrócony podręcznik z tej dziedziny, wydany tajnie jako skrypt i wznowiony po wojnie przy pomocy Szwedów. W lipcu 1944 r. wraz z żoną i czteroletnim synem opuścił Warszawę i zamieszkał na wsi pod Łowiczem, gdzie pracował jako robotnik w cukrowni „Irena”.