Królowa uważa swe uczucie za równie nienaturalne. Piastunka nie rozumie, nawet gdy Fedra pyta, co czuje człowiek, gdy kocha. Dopiero jej pytanie o imię syna Amazonki, pozwala piastunce i chórowi poznać nieszczęście zesłane na Fedrę przez Afrodytę. Piastunka jest przerażona, w wyznaniu swej pani ona i chór widzą wyrok śmierci na nią i jej cześć, wolałyby umrzeć niż słuchać o takich okropnościach, choć nic jeszcze się nie stało. Fedra, gdy nie udało się nieszczęścia przemilczeć, ani znieść mężnie, postanawia umrzeć, by nie ściągnąć na dom hańby cudzołóstwa. Chór chwali ją, jednak przywiązana do swej pani piastunka uważa, że miłość nie jest hańbiąca i postanawia pośredniczyć między swą panią a Hipolitem. Królowa odrzuca z oburzeniem jej propozycję, ale gdy piastunka zapewnia, że przyniesie jej czarodziejski lek na miłość, zgadza się. Chór śpiewa pieśń na cześć Erosa, przytaczając przykłady jego potęgi.