Chrobrego otwarto ponownie 27 lutego 1945 roku, a Mieczysław Meyer został mianowany jej dyrektorem.
W 1946 roku w Piotrkowie i okolicach miały miejsce aresztowania członków Konspiracyjnego Wojska Polskiego, w tym kilkunastu uczniów Chrobrego – często dawnych partyzantów bądź członków Szarych Szeregów. Jeden z nich, Leopold Wiaderek, zginął podczas zasadzki Urzędu Bezpieczeństwa. Inny, Roman Czajka, został skazany na 12 lat więzienia.
Wiosną 1949 roku kilku harcerzy z Chrobrego, nie mogąc pogodzić się ze zmianami zachodzącymi w ZHP wymuszonymi przez ówczesnych władze partyjne i oświatowe, założyła konspiracyjną drużynę o nazwie Tajna Organizacja „Mała Dywersja”, przemianowaną w 1950 r. na Tajną Organizację Związku Harcerstwa Polskiego „Mała Dywersja”. Dokonano dalszych werbunków. Działalność drużyny, oprócz samokształcenia, polegała głównie na rozwieszaniu afiszy, malowaniu antykomunistycznych haseł, kolportażu drukowanych przez siebie ulotek i zrywaniu czerwonych flag. W listopadzie 1950 roku rozpoczęły się aresztowania jej członków. W procesie, który odbył się w kwietniu 1951 roku przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Łodzi, jeden z nich, Sławomir Karliński, został skazany na 6 lat więzienia, Jerzy Biesiadowski oraz Jan Ibel na 5 lat, a Andrzej Mytkowicz na 3 lata więzienia.