z takimi osobami powstała powieść „Do sępów pójdę", pierwsza szeroko komentowana przez krytykę – czołowy meksykański krytyk literacki Emilio Abreu Gómez uznał ją za arcydzieło. Inne jej ważne pozycje to El tren pasa primero o uwięzionym przywódcy kolejarzy, którzy w 1959 roku sparaliżowali kraj strajkami. Po krwawo stłumionej manifestacji studentów w 1968 roku, spisała ponad sto relacji świadków wydarzeń i przeprowadziła wywiad z postrzeloną w ich trakcie Orianą Fallaci, ale gazety odmówiły wydania tej pracy z powodu cenzury, wobec czego po zmianie prezydenta kraju Poniatowska wydała ją w formie książki, która osiągnęła ponadpółmilionowy nakład, m.in. przez plotki o jej rychłym skonfiskowaniu przez cenzurę. Po tej publikacji wydawnictwu grożono zamachami, a sama Poniatowska otrzymywała telefoniczne pogróżki.
W 1980 roku wydała Fuerte es el silencio, poświęcone walce bezdomnych z deweloperami spekulantami, partyzantce miejskiej i uwięzionych opozycjonistach. Po jej wydaniu ponownie otrzymywała pogróżki i była śledzona przez służby państwowe. Dwa lata później opublikowała Domingo siete, zbiór wywiadów z kandydatami w ustawionych wyborach prezydenckich, a w 1992 roku napisała powieść Tinisima o fotografce z lat 1920., włoskiej komunistce Tinie Modotti.