Tam został wzięty do niewoli sowieckiej, a następnie bestialsko zamordowany por. Stanisław Sołtan. Wiosną 1919 półszwadron został przeformowany w szwadron Ułanów Grodzieńskich. 26 stycznia 1920, z oddziałów konnych wywiadowców Mińskiego i Wileńskiego pułku strzelców utworzono 2 szwadron Ułanów Grodzieńskich pod dowództwem por. Władysława Kamińskiego. Kilka dni później, oba dywizjony utworzyły III dywizjon 3 pułku strzelców konnych, pod dowództwem rtm. Jerzego Ursyna Niemcewicza. Dywizjon nadal wykonywał zadania jazdy organicznej Dywizji LB. W trakcie lipcowego odwrotu sformowano kolejny szwadron. Wówczas dywizjon rtm. Jerzego Ursyna Niemcewicza liczył 15 oficerów, 4 podchorążych, 2 lekarzy i 546 szeregowych. Koni wystarczyło tylko dla około 50% stanu osobowego. W sierpniu dywizjon walczył w bitwie warszawskiej, a na przełomie września i października wziął udział w bitwie niemeńskiej. Następnie dołączył do grupy wojsk gen. Lucjana Żeligowskiego, których zadaniem było opanowanie Wilna, i 9 października 1920 wkroczył na czele oddziałów polskich do Wilna. Będąc w składzie Wojsk Litwy Środkowej, dywizjon przyjął nazwę Grodzieńskiego pułku ułanów i wszedł w skład Wileńskiej Dywizji Jazdy. 21 października 1920 do pułku włączony został Oddział Jazdy Kresowej rtm. Konrada Łozińskiego.