ludzi zostało przeniesionych do SS-Jagdverbande pod dowództwem SS-Standartenführera Otto Skorzennego i kontynuowało działalność jako siły specjalne do końca wojny.
Ci, którzy przeżyli walki, dostali się do niewoli i ze względu na zastosowane w czasie wojny przez aliantów oddziały komandosów nie zostali postawieni przed Trybunałem Norymberskim.
Metody szkolenia i walki Żołnierze formacji „Brandenburg” pochodzili z różnych warstw społecznych. Z racji potrzeb dostawali się do niej przede wszystkim Niemcy zamieszkali i urodzeni poza państwem niemieckim. Nie brakowało tam Niemców sudeckich, Ślązaków, Niemców zamieszkałych w Rosji czy na Bałkanach, ale również z Ameryki Południowej, USA i Afryki (byłych kolonii niemieckich). Ponadto przyjmowano także Ukraińców, Hindusów, Arabów, członków szczepów afgańskich, czy kaukaskich. Zdarzały się przypadki, że również Francuzi, Belgowie, Holendrzy, Finowie, Szwedzi, Norwegowie, Rumuni i Węgrzy byli przyjmowani do tej jednostki. Jednym z podstawowych kryteriów przyjęcia do jednostki była znajomość obcych języków oraz posiadanie średniego lub wyższego wykształcenia. Pierwszym i głównym centrum szkolenia była posiadłość Quenz niedaleko miejscowości Brandenburg.