Szkolono tam podstawowych technik, posługiwania się bronią, jeżdżenia konno, latania, skoków spadochronowych, obsługi radiostacji, walki wręcz, robienia i zakładania środków wybuchowych oraz taktyki partyzanckiej. Uczono zachowania się w tzw. Halbtarnung, czyli w niemieckich mundurach, lecz posługując się przeważnie w nocy wrogim sprzętem i wyposażeniem oraz w tzw. Volltarnung, czyli przy użyciu obcych mundurów przeważnie pośród dnia dla potrzeb ataku na strategiczne cele. Niektóre pododdziały przechodziły bardzo specjalistyczne szkolenia. Jedna kompania składała się z profesjonalnych narciarzy i była szkolona do walki w warunkach silnego mrozu na dalekiej północy ZSRR.
Podczas akcji wojskowych – w zależności od ich charakteru – brandenburczycy działali w zespołach liczących po 2 żołnierzy, 12-osobowych oddziałach lub pełnych 300-osobowych kompaniach. Większość prowadzonych przez nich operacji miała miejsce za liniami przeciwnika. Często używali oni zdobycznej broni i wyposażenia, występowali w mundurach drugiej strony, czasami posiadając fałszywe dokumenty. Zawsze jednak przestrzegali zasady, że pod obcym umundurowaniem noszą niemieckie mundury. Wynikało to z przeświadczenia, że są oni żołnierzami, a nie szpiegami.