Czechow chorował na gruźlicę, jednak mimo choroby udał się w ciężką podróż na wyspę zesłańców, by zebrać materiały do książki o katorżnikach (Sachalin). Na zachodzie jego sztuki rozpropagował , zamożny właściciel prawicowego dziennika „Nowoje Wriemia”, który za własne pieniądze drukował i wystawiał dzieła Czechowa w Paryżu i Londynie oraz finansował i organizował podróże Czechowa po Europie.
Czechow zmarł 15 lipca 1904 roku na skutek wyniszczenia gruźlicą. Krótko przed śmiercią pielęgniarka dała mu szampana, żeby ulżyć mu w chorobie. Jego ostatnimi słowami było: Od dawna nie piłem szampana. Pochowano go z honorami na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie. Jego książki należą do podstawowego kanonu literatury światowej.
Życie prywatne Był ateistąTabachnikova, Olga (2010). Anton Chekhov Through the Eyes of Russian Thinkers: Vasilii Rozanov, Dmitrii Merezhkovskii and Lev Shestov. Anthem Press. s. 26. ISBN 978-1-84331-841-5. Dla Rozanowa Czechow reprezentuje końcowy etap klasycznej literatury rosyjskiej przełomu XIX i XX wieku, spowodowany zanikiem tysiącletniej tradycji chrześcijańskiej, która podtrzymywała znaczną część tej literatury. Z jednej strony Rozanow uważa pozytywizm i ateizm Czechowa za swoje wady, wymieniając je wśród przyczyn popularności Czechowa w społeczeństwie.. W 1901 r.