Wydzielanie insuliny – sygnały pobudzające i hamujące Sygnały pobudzające do wydzielania insuliny pochodzą z następujących źródeł: Zwiększone stężenie glukozy w osoczu – główny bodziec, odpowiedź pojawia się, gdy stężenie glukozy w osoczu przekracza 100 mg/dL. Zwiększony poziom aminokwasów w osoczu. Wyprzedzający efekt hormonów przewodu pokarmowego – nawet 50% wydzielanej insuliny pochodzi dzięki działaniu peptydu glukagonopodobnego GLP-1 wydzielanego przez komórki jelita cienkiego. Udział ma tutaj również GIP, czyli glukozozależny peptyd insulinotropowy wydzielany także przez te komórki. Oba hormony zostają wydzielone przez jelito do krwi, zanim glukoza zostanie wchłonięta z przewodu pokarmowego, dzieje się to dzięki wykrywaniu obecności węglowodanów w świetle jelit. Efekt wyprzedzający chroni przed nagłym skokiem poziomu glukozy we krwi. Ponad to inne hormony jelitowe wzmagają wydzielanie insuliny, jest to m.in. cholecystokinina (CCK). Stymulacja przywspółczulna – aktywność układu parasympatycznego działającego na jelita i trzustkę wzrasta w czasie i po posiłku dzięki rozciąganiu ścian przewodu pokarmowego (wykrywają to receptory wrażliwe na rozciąganie).