Wówczas to był w Awinionie, Bretanii i Akwitanii (1367). Do Londynu powrócił towarzysząc następcy tronu (i zarazem namiestnikowi Akwitanii) Edwardowi. W następnym roku Froissart udał się, w składzie orszaku Lionela księcia Clarence, do Mediolanu, gdzie syn Edwarda III poślubił Violantę Visconti, córkę księcia Galeazza II. Możliwe, że poznał wówczas również tam obecnych Geoffreya Chaucera i Petrarkę (choć w swoim dziele tylko raz wspomina wyłącznie o Chaucerze jako członku pewnego poselstwa z 1376). Nie do razu ruszył w drogę powrotną, zawitał jeszcze do Rzymu i Ferrary. Na wieść o śmierci królowej Filipy (1369) nie wrócił już do Anglii, ale osiadł we Flandrii, .
W ciągu następnych lat wsparcie i opiekę zapewniali mu kolejni mecenasi: Robert z Namur (z rodu hrabiów Flandrii), Wacław Luksemburski, książę Luksemburga i Brabantu, jego małżonka Joanna, Guy de Châtillon hrabia Blois i Enguerrand de Coucy. Właśnie w tym czasie przyjął święcenia kapłańskie i objął, dzięki hrabiemu Blois (od którego otrzymywał również wyznaczoną pensję), probostwo w Estinnes-au-Mont, w Brabancie. Po 1383 został kapelanem hrabiego, otrzymał też kanonię w Chimay, blisko Liège. Przez cały czas prowadził prace nad swoją kroniką, jednocześnie nadal pisując poezje.