1 listopada 1918 rozpoczął służbę w Wojsku Polskim w formującym się Pułku Ziemi Rzeszowskiej. W czasie wojny polsko-ukraińskiej, uczestniczył w odsieczy Lwowa, a później walczył w obronie Lwowa w szeregach 5 pułku piechoty Legionów. Wiosną 1919 przeszedł do formującego się pod Ostrowią Mazowiecką 1 pułku piechoty Legionów i następnie jako dowódca kompanii brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i służył w stopniu kapitana w 19 Dywizji Poechoty i 85 pułku piechoty. Pełniąc służbę w Oddziale IV Sztabu Głównego WP złożył z wynikiem pozytywnym egzamin do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W latach 1924–1926 był słuchaczem Kursu Normalnego WSWoj. po ukończeniu, którego uzyskał dyplom naukowy oficera Sztabu Generalnego. Następnie pełnił służbę w Oddziale I SG WP na stanowisku szefa wydziału. W 1931 dowodził batalionem w 28. Pułku Strzelców Kaniowskich w Łodzi. W marcu 1932 został przeniesiony z 18 pp do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko dyrektora nauk. Był wówczas podwładnym i najbliższym współpracownikiem ówczesnego komendanta szkoły, płk. dypl. Stefana Kosseckiego, z którym studiował w WSWoj. W czerwcu 1933 został przeniesiony na stanowisko szefa Biura Ogólno-Organizacyjnego MSWojsk.