Ci, którzy odmówili, byli brutalnie mordowani przez Służbę Bezpieczeństwa OUN.
Prawdopodobnie w sierpniu 1943 roku spośród zdekonspirowanych przez SB OUN członków struktur terenowych OUN-M sformowano na Wołyniu oddział partyzancki. Na jego czele stanęli ps. „Czerkas” i Arjon Poliszczuk ps. „Neczaj”. Niedługo później w ręce Niemców wpadł jeden z melnykowskich łączników, co zwróciło na oddział uwagę Sicherheitsdienst. W drugiej połowie sierpnia lub na początku września na cmentarzu we wsi Miłusze doszło do pierwszego spotkania przedstawicieli łuckiego Prowidu OUN-M z funkcjonariuszami miejscowej SD. Do kolejnych rozmów doszło w Łucku. Ostatecznie zawarto porozumienie, na mocy którego melnykowcy zgodzili się sformować oddział, który we współpracy z Niemcami miał zwalczać sowiecką i polską partyzantkę. W zamian Niemcy zgodzili się zwolnić aresztowanych melnykowców oraz zadeklarowali ograniczenie represji wobec miejscowej ludności ukraińskiej. „Czerkas”, który był głównym inicjatorem podjęcia rozmów z Niemcami, zdecydował się zawrzeć porozumienie bez uzgodnienia z kierownictwem OUN-M we Lwowie.