W styczniu 1944 roku ten pierwszy został mianowany niemieckim dowódcą legionu (dowódcą ukraińskim pozostawał „Czerkas”). Dzięki werbunkowi ochotników liczebność oddziału wzrosła dwukrotnie. Przed opuszczeniem Podhajec w styczniu 1944 roku legioniści dokonali tam masakry Żydów (według źródła banderowskiego około 30, według źródeł sowieckich około 100).
Początkowo legion walczył z sowieckimi partyzantami w rejonie Cumania. Pod koniec stycznia 1944 roku został przerzucony w rejon Łucka. Rozbudowano go wówczas do 2–3 sotni. W związku z postępami Armii Czerwonej musiał jednak zostać wycofany na zachód: najpierw do Torczyna, później do Uściługa. W lutym 1944 roku prowadził działania przeciwko partyzantce sowieckiej oraz polskiej 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty Armii Krajowej. W walkach tych okazał niską wartość bojową, a jego straty sięgnęły od kilkudziesięciu do 100 ludzi (nawet do 30% stanu osobowego). 15 lutego, podczas zarządzonej przez Niemców operacji przeciwpartyzanckiej wymierzonej w 27. DP AK, członkowie legionu spacyfikowali zamieszkaną przez Polaków kolonię Karczunek, mordując od 30 do 60 mieszkańców.