Na trasie biegu zanotował spory awans i rywalizację ukończył na ósmej pozycji.
Najlepsze wyniki Estończyk osiągnął w sezonie 1989/1990. Wszystkie pucharowe starty kończył w pierwszej szóstce, a na podium stanął siedmiokrotnie. Był kolejno: drugi 16 grudnia w Sankt Moritz i 6 stycznia w Reit im Winkl, trzeci 14 stycznia w Saalfelden am Steinernen Meer i 10 lutego w Leningradzie, drugi 17 lutego w Štrbskim Plesie i 2 marca w Lahti oraz ponownie trzeci w 9 marca 1990 roku w Örnsköldsvik. W klasyfikacji generalnej był drugi za Klausem Sulzenbacherem, a przed Knutem Tore Apelandem z Norwegii. Kolejny sezon był słabszy, mimo sześciu miejsc w czołowej dziesiątce ani razu nie stanął na podium i ostatecznie został sklasyfikowany na piątej pozycji. Mistrzostwa świata w Val di Fiemme w 1991 roku nie przyniosły mu medalu. W konkursie indywidualnym awansował z siódmego miejsca po skokach na czwarte na mecie biegu. Na metę Levandi wpadł równocześnie z Sulzenbacherem i jego rodakiem Klausem Ofnerem i to właśnie z nimi przegrał walkę o medale. Sulzenbacherowi, który wyprzedził Estończyka o 0,6 sekundy przypadł srebrny medal, a Ofner zdobył brąz, wyprzedzając Allara o zaledwie 0,4 sekundy. W sztafecie reprezentanci ZSRR zajęli ósmą pozycję.