W 1933 roku przeprowadzono poważną reformę ortograficzną, a w następnych latach wprowadzono kilka drobnych ulepszeń. W swojej ostatecznej formie Janalif stał się niemal fonetycznym alfabetem, który – wraz z prostymi regułami ortograficznymi – doskonale nadawał się do zapisu języka tatarskiego. Odzwierciedlając język „tak, jak mówili wykształceni Tatarzy”, odegrał ważną rolę w standaryzacji języka literackiego Tatarów oraz w ustaleniu jego sztywnych norm językowych.

A a B ʙ C c Ç ç D d E e Ə ə F f G g Ƣ ƣ H h I i J j K k L l M m N n Ꞑ ꞑ O o Ɵ ɵ P p Q q R r S s Ş ş T t U u V v X x Y y Z z Ƶ ƶ Ь ь

Niemniej jednak w latach 1939–1940 Janalif został zniesiony i zastąpiony zmodyfikowaną cyrylicą (Кирил əлифбасы – Kiril älifbası), czyli alfabetem rosyjskim z dodatkowymi literami: Ә ә, Ө ө, Ү ү, Җ җ, Ң ң, Һ һGustav Burbiel. Tatar Grammar.

А а Ә ә Б б В в Г г Д д Е е Ё ё Ж ж Җ җ З з И и Й й К к Л л М м Н н Ң ң О о Ө ө П п Р р С с Т т У у Ү ү Ф ф Х х Һ һ Ц ц Ч ч Ш ш Щ щ Ъ ъ Ы ы Ь ь Э э Ю ю Я я