Aczkolwiek nowy Madżles jeszcze raz udzielił premierowi wotum zaufania, to po wyborach polaryzacja i radykalizacja społeczna nasiliła się. Mosaddegh musiał lawirować między dworem, obszarnikami, klerem szyickim i komunistami. Wysunięty przez Front Narodowy program reform społecznych (m.in. rolnej) zjednał mu masy ludowe, ale zraził doń latyfundystów i przywódców plemion.
W połowie 1952 premier Mosaddegh popadł w konflikt z szachem Mohammadem Rezą o kontrolę nad wojskiem. Mosaddegh, dążący do wzmocnienia cywilnej kontroli nad siłami zbrojnymi, by móc w zarodku zdławić działania przeciwników nacjonalizacji przemysłu naftowego, zażądał dla siebie prawa desygnowania ministra wojny. Gdy władca odmówił, 17 lipca Mosaddegh złożył dymisję z urzędu premiera, który objął po raz piąty Ahmad Ghawam (Ghawam as-Saltane), krytycznie nastawiony do poczynań Mosaddegha.