to właśnie Miranda zapoznał młodego O’Higginsa z ruchem niepodległościowym. W 1799 r. O’Higgins wrócił do Hiszpanii, gdzie jego wizja uzyskania suwerenności przez kraje Ameryki Południowej jeszcze bardziej się umocniła. Jego pozycje w ruchu niepodległościowym dodatkowo wzmacniał fakt, że jego ojciec był wicekrólem Peru.
Ojciec O’Higginsa zmarł w 1801 r. zostawiając mu w spadku dużą posiadłość niedaleko Chillán. Bernardo wrócił do Chile i zajął się prowadzeniem pozostawionego mu gospodarstwa, które dobrze prosperowało i przynosiło duże zyski. W 1806 r. został członkiem miejscowej rady miejskiej.
W międzyczasie porządek społeczny Chile uległ pewnym przeobrażeniom. Było to spowodowane m.in. atakiem Napoleona na Hiszpanię, która musiała skupić wszystkie posiadane siły, aby odeprzeć inwazję. W wyniku tego kolonie zostały praktycznie ogołocone z wojska. 18 września 1810 r. w Chile powstała junta, która obaliła gubernatora. W 1811 r. Chile posiadało już swój własny parlament, jednym z jego posłów został O’Higgins. Miał on odegrać dużą rolę w dalszych przemianach politycznych kraju.