Umieścił w nim według z góry przyjętego porządku poszczególne wiersze, przepisując je tam kaligraficznie albo wycinając z dawniej (być może w 1859) sporządzanego kodeksu i wklejając do nowego. Wiersz znajdujący się na odwrocie wklejanej kartki poeta przepisywał w to miejsce zbioru gdzie najlepiej korespondował on z sąsiednimi wierszami. Niejednokrotnie też ze względów kompozycyjnych zmuszony był tworzyć nowe wiersze. Nastąpiło to najpóźniej w kwietniu 1866, po czym wysłał rękopis do wydawnictwa F. A. Brockhausa w Lipsku, które rok wcześniej, latem, zaproponowało mu wydanie kolejnego tomu poezji.
Niepowodzenia wydawnicze Zatarg polityczny pomiędzy Prusami a Austrią, który w czerwcu doprowadził do wybuchu wojny spowodowały, że lipski wydawca ostatecznie wycofał się z publikacji utworu. Norwid próbował potem umieścić zbiór u innego lipskiego wydawcy, Erazma Kasprowicza i u Henryka Merzbacha w Brukseli, jednak bez sukcesów. Niepowodzeniem zakończyły się również pertraktacje w 1871, gdy starał się zaproponować swój zbiór, zrewidowany ze względu na rosyjską cenzurę, któremuś z wydawców warszawskich za pośrednictwem Jadwigi Łuszczewskiej.