Główną osią, wokół której zbudowano Latopis, jest historia rzekomej dynastii gocko-słowiańskich władców trwającej nieprzerwanie od V do XII w. w ramach zmyślonego Królestwa Słowian, obejmującego Chorwację kontynentalną, Dalmację, Bośnię, Duklię i Serbię. Z tego też powodu Latopis bywa nazywany Genealogią Barską (chorw. Barski rodoslov). Według opowieści, po szeregu pogańskich i gockich władców, królestwem zawładnęli władcy dobrzy i chrześcijańscy. Centralne miejsce opowieści poświęcone jest królowi Świętopełkowi, którego ochrzcić miał św. Cyryl. Władca miał zwołać sejm na polju Dalmi (łac. planities Dalmae), na którym potwierdził powstanie nowego królestwa i został koronowany przez wysłannika bizantyńskiego cesarza. Kolejne opisy następców Świętopełka pozostają bez jakiegokolwiek związku z wydarzeniami historycznymi.
Latopis porusza wiele różnych wątków. Mówi m.in. o Białej i Czerwonej Chorwacji (w tym przypadku rozumianych jako północna i południowa Dalmacja), chorwackim królu Tomislavie, który prowadził zwycięską wojnę z „węgierskim królem Attylą” (w rzeczywistości Attyla był władcą Hunów z poł. V w.), królu Krzesimirze, który opanował „całą Bośnię”, legendzie o założeniu Dubrownika i historii Dukli.