Wołodar, brat Ruryka objął księstwo w 1092. Przyczyniła się do tego śmierć brata, Ruryka, oraz małżeństwo Wołodara z córką księcia pomorskiego. Zjazd w Lubeczu w 1097 roku potwierdził władzę Wołodara w Przemyślu i Zwenigrodzie. Wkrótce potem Wołodar musiał stoczyć dwie wojny w obronie niezależności – ze Światopełkiem kijowskim i węgierskim Kolomanem, obie zwycięskie. Umocniwszy panowanie, Wołodar staczał później wojny z Polską. Po śmierci Wołodara w 1124 rozpoczęły się walki jego synów o sukcesję. Zwyciężył w nich syn Wołodara, Władymirko Wołodarowicz, który zjednoczył Księstwo z księstwem trembowelskim i księstwem dźwinogrodzkim, tworząc Księstwo Halickie.
Jednak przyłączenie się Władymirka do węgierskiego najazdu na Polskę w 1135 spowodowało wyprawę odwetową Bolesława Krzywoustego, co zmusiło Władymirka do przeniesienia stolicy w 1141 do Halicza. Decyzja ta spowodowała, że ziemie księstwa przemyskiego znalazły się we władaniu Polski.