p.n.e.), który w jednej ze swych inskrypcji twierdzi, iż „narzucił swe jarzmo” krainie Dilmun. W okresie nowobabilońskim (VI w. p.n.e.) Nabuchodonozor II (604-562 p.n.e.) rozkazał wznieść na wyspie Failaka swój pałac i świątynię poświęconą bogu Szamaszowi. W 544 r. p.n.e., za rządów Nabonida (556-539 p.n.e.), krainą Dilmun zarządzać miał babiloński „gubernator Dilmunu” (akad. lúbēl pīḫāti Dilmunki). O dziejach Dilmunu w okresie perskim (VI-IV w. p.n.e.) nie wiemy już praktycznie nic. W okresie hellenistycznym wyspa Bahrajn, największa wyspa Dilmunu, znana już była pod nazwą Tylos. Później, pod nazwą Mešmahik, wyspa ta stała się częścią imperium Sasanidów.
Władcy Dilmunu Ze źródeł asyryjskich wiemy o czterech królach rządzących Dilmunem w okresie pomiędzy 2 połową VIII a 2 połową VII w. p.n.e.Potts D.T., The Archaeology and Early History of the Persian Gulf, w: Potter L.G. (ed.), The Persian Gulf in History, Palgrave Macmillan, 2009, s.