ok. 1350 r. p.n.e. W okresie środkowobabilońskim kontrolę nad Dilmunem przejęli najprawdopodobniej babilońscy władcy z dynastii kasyckiej. Dowodem na to są dwa listy odkryte w Nippur, z których wynika, iż krainą tą zarządzał kasycki gubernator. Dodatkowo na wyspie Bahrajn odnaleziono kasycką pieczęć cylindryczną należącą do niejakiego Uballissu-Marduka, noszącego tytuł „gubernatora (akad. šakkanaku) Dilmunu”. Po podboju w 1225 r. p.n.e. Babilonii przez Tukulti-Ninurtę I (1243-1207 p.n.e.), Dilmun na pewien czas mógł wpaść w ręce asyryjskie, sądząc z przyjętego przez tego władcę tytułu „króla Dilmunu i Meluhhy”. W okresie nowoasyryjskim Dilmun najprawdopodobniej pozostawał niezależny, ale jego władcy musieli płacić trybut królom asyryjskim. Wiadomo na przykład, iż Uperi i Ahundara, królowie Dilmunu, złożyli trybut Sargonowi II (722-705 p.n.e.), a Hundaru, późniejszy król Dilmunu, wysłał do Niniwy trybut Aszurbanipalowi (669-627?