Nieco inną drogą przy identyfikacji Dilmunu z wyspą Bahrajn poszedł asyrolog francuski Jules Oppert, który był pierwszym uczonym, który powiązał akadyjski toponim Tilmun z grecką nazwą Tylos, pojawiającą się w dziełach Teofrasta, Strabona, Pliniusza Starszego czy Flawiusza Arriana, a odnoszącą się bez wątpienia do wyspy Bahrajn. Wczesne związki Mezopotamii z tą wyspą potwierdziło odkrycie na niej importowanej ceramiki charakterystycznej dla okresu Ubajd (IV tys. p.n.e.). Z drugiej jednak strony pojawił się problem braku jakichkolwiek dowodów archeologicznych na istnienie osad na Bahrajnie w końcu IV i na początku III tys. p.n.e. W okresie tym zamieszkała już była jednak północno-wschodnia część Półwyspu Arabskiego, co poświadczają liczne odkryte tam stanowiska archeologiczne (np. Tarut, Umm an-Nussi, Umm ar-Ramad). Na stanowiskach tych odkryto dowody (ceramikę, naczynia kamienne, posążki) wskazujące na kontakty tamtejszej ludności z mieszkańcami Mezopotamii okresu Dżemdet Nasr (ok. 3100-2900 p.n.e.) i okresu wczesnodynastycznego (ok. 2900-2350 p.n.e.). Na tej podstawie wielu badaczy zakłada, iż pierwotnie kraina Dilmun znajdowała się właśnie tam, obejmując zachodnie wybrzeża Zatoki Perskiej, a dopiero później, pod koniec III tys.