p.n.e., zaczęto ją utożsamiać z wyspą Bahrajn.
Dilmun jako emporium handlowe Przez większość III, II i I tys. p.n.e. kraina Dilmun była bardzo ważnym centrum wymiany towarowej, leżącym na międzynarodowym szlaku handlowym łączącym Mezopotamię z krajami położonymi na wybrzeżach Zatoki Perskiej i Morza Arabskiego. Wśród towarów eksportowanych przez Dilmun wymieniane są często drewno, kość słoniowa, srebro, złoto i kamienie półszlachetne, ale najważniejszym towarem eksportowym tej krainy była bez wątpienia miedź. Ta ostatnia nie była wydobywana w samym Dilmunie, ale sprowadzano ją ze źródeł leżących bardziej na wschód, najprawdopodobniej w Maganie (wsp. Oman). Podobnie było z innymi towarami, np. egzotycznymi gatunkami drewna, kością słoniową i karneolem pochodzącymi z Meluhhy (cywilizacja doliny Indusu), czy też pochodzącą najprawdopodobniej z Afganistanu cyną, które najpierw sprowadzano do Dilmunu, a dopiero stąd wysyłano do miejsc przeznaczenia w Mezopotamii. Tym samym Dilmun stał się głównym centrum redystrybucyjnym dla dóbr pochodzących z Maganu, Meluhhy czy Iranu. W zamian za towary wysyłane do Mezopotamii kupcy dilmuńscy otrzymywali srebro, tkaniny, produkty zbożowe i olej sezamowy. Największy rozwój Dilmunu jako międzynarodowego emporium handlowego przypadł na 2. połowę III i początek II tys.