Arystoteles rozwinął ten wątek w Polityce, twierdząc, że ludy zamieszkujące zimne regiony Europy są odważne, lecz pozbawione zdolności politycznych, podczas gdy mieszkańcy Azji wykazują cechy przeciwne.
W XIV w. arabski uczony Ibn Chaldun podzielił świat na siedem stref klimatycznych i argumentował, że klimat czwartej, umiarkowanej strefy sprzyja najbardziej rozwojowi cywilizacji.
Oświecenie Monteskiusz w dziele O duchu praw (1748) poświęcił siedemnaście rozdziałów wpływowi klimatu i geografii na charakter jednostek oraz instytucje polityczne. Według niego zimny klimat wzmacniał odwagę i energię, a gorący sprzyjał bierności. Monteskiusz nie był jednak ścisłym deterministą: uznawał, że prawa i obyczaje mogą równoważyć wpływ środowiska.
Nauka XIX wieku W XIX w. determinizm geograficzny zyskał podstawy naukowe w pracach niemieckich geografów. Carl Ritter traktował Ziemię jako organizm, którego cechy fizyczne wyznaczają rozwój zamieszkujących ją ludów. We Francji Hippolyte Taine zastosował podobne podejście do historii literatury i sztuki, wiążąc je z rasą, środowiskiem i momentem historycznym. Friedrich Ratzel w dwutomowym dziele Anthropogeographie (1882, 1891) badał wpływ środowiska na rozmieszczenie i migracje ludności.