W 1920 ujawniła się „narodowo-socjalistyczna” opozycja radykalna (Kazimierz Dagnan, Antoni Piekarski, Mieczysław Tomczak Władysław Ludwik Evert), silna zwłaszcza w Zagłębiu DąbrowskimAdam Laska Adam, Narodowa Partia Robotnicza 1920–1937. Studia z dziejów ruchów społecznych w Drugiej Rzeczypospolitej, Rzeszów 2004, s. 88, 91–92.. W 1921 część działaczy przeszła do Chrześcijańskiej DemokracjiAdam Laska, Narodowa Partia Robotnicza 1920–1937. Studia z dziejów ruchów społecznych w Drugiej Rzeczypospolitej, Rzeszów 2004, s. 144–145, 194. a w 1922 oderwała się Narodowa Partia PracyHenryk Przybylski, Chrześcijańska Demokracja i Narodowa Partia Robotnicza w latach 1926–1937, Warszawa 1980, s. 59.. NPR walczyła na dwa fronty z endecko-chadecką prawicą i socjalistyczno-komunistyczną lewicąAdam Laska, Narodowa Partia Robotnicza 1920–1937. Studia z dziejów ruchów społecznych w Drugiej Rzeczypospolitej, Rzeszów 2004, s. 204–205.. Pod względem ekonomicznym zajmowano stanowisko zbliżone do Polskiej Partii Socjalistycznej reprezentując bardziej umiarkowane poglądy, natomiast w kwestiach światopoglądowych do środowiska endeckiego. NPR popierała m.in. rządy Ponikowskiego i Grabskiego, uczestniczyła w rządach Skrzyńskiego i Witosa (1926)Adam Laska, Narodowa Partia Robotnicza 1920–1937.