Studia z dziejów ruchów społecznych w Drugiej Rzeczypospolitej, Rzeszów 2004, s. 198, 252, 263, 266..
Po przewrocie majowym w 1926 NPR podzieliła się – część działaczy (A. Ciszak. B. Fichna, K. Dagnan, L. Waszkiewicz) poparła działania Piłsudskiego, tworząc tzw. NPR-LewicęAdam Laska, Narodowa Partia Robotnicza 1920–1937. Studia z dziejów ruchów społecznych w Drugiej Rzeczypospolitej, Rzeszów 2004, s. 273–287.. Tymczasem pozostała część partii (Adam Chądzyński, Karol Popiel, Jan Stanisław Jankowski, F. Roguszczak) zreorganizowana na kongresie w Toruniu (17–18 października 1926)Adam Laska, Narodowa Partia Robotnicza 1920–1937. Studia z dziejów ruchów społecznych w Drugiej Rzeczypospolitej, Rzeszów 2004, s. 288–292. przeszła do opozycji. W wyborach do Sejmu w 1928 NPR poniosła porażkę uzyskując tylko 2% głosówAdam Laska, Narodowa Partia Robotnicza 1920–1937. Studia z dziejów ruchów społecznych w Drugiej Rzeczypospolitej, Rzeszów 2004, s. 318.. 228 119 oddanych na partię głosów zdobytych zostało głównie w dwóch województwach: pomorskim (21,53% poparcia) i poznańskim (14,56% głosów)221 544 głosy spośród 228 119 uzyskanych w całym kraju.. Co ciekawe, w województwie śląskim NPR zdobyła trzy mandaty dzięki startowi z list BBWR (jej śląskie struktury weszły bowiem w skład Narodowo-Chrześcijańskiego Zjednoczenia Pracy).