Ekologia W przeciwieństwie do bardziej górskiego pudu północnego, pudu południowy zamieszkuje umiarkowane lasy od poziomu morza do wysokości 1700 m, preferując jednak wyższą część tej strefy. Radzi sobie w lasach wtórnych, także zdegradowanych przez człowieka. Zasiedla lasy wiecznie zielone, lasy Fitzroya cupressoides, Nothofagus dombeyi, ale też plantacje eukaliptusa i bambusów. Pokarm zdobywa na skrajach lasów, żywiąc się wyżej rosnącą roślinnością. Konsumuje młode liście, pędy drzew i krzewów, owoce i zioła. Sam z kolei pada ofiarą pumy, ocelota chilijskiego, nibylisów i puchacza magellańskiego. Na wyspie Chiloé stanowi od 3 do 7% diety nibylisa Darwina.
Zagrożenia i ochrona thumb|left|W zoo w Edynburgu mały|W gąszczu roślin Całkowita liczebność pudu południowego spada. Wedle publikacji z 1998, 2008 i 2010 wynosi poniżej 10 000 sztuk, IUCN wskazuje jednak brak oszacowań terenowych. Zauważa dalej obfitość gatunku w Chiloe i Kordylierze Nadbrzeżnej w Los Ríos i Los Lagos oraz w Nahuelbuta. Z drugiej strony jest on rzadki w innych pasmach Andów tego rejonu, ograniczając się właściwie do obszarów nadrzecznych i lasów niewielkich dolin okalających tereny chronione, i bardzo rzadki w Araukanii.